Biblioteka Kapitulna we Wrocławiu należy do najstarszych bibliotek na Śląsku. Jej powstanie tradycja wiąże z rządami legendarnego biskupa Urbana w 983 r., a zwłaszcza z fundacją walterowskiej szkoły katedralnej we Wrocławiu około 1150 r. Dokładniejsze wzmianki o istnieniu i stanie biblioteki kapitulnej pochodzą dopiero z XIII i XIV w. Dowiadujemy się z nich m.in., że pierwotnie biblioteka liczyła 21 woluminów, by w XV w. osiągnąć już liczbę 405, a w kolejnych latach przekroczyć 1000 woluminów. Funkcjonowała ona wtedy nad zakrystią katedry św. Jana Chrzciciela na Ostrowie Tumskim.
Kanonicy odbywający studia zagraniczne przywozili znaczące dzieła do Wrocławia, wzbogacając bibliotekę. Niektóre z nich się powtarzają, jednak znaczące są nie tylko same księgi, ale również notatki poczynione przez czytelników podczas studiowania.
W 1520 r. biblioteka zmieniła siedzibę na dom kapituły przy placu Katedralnym 17. Zbiory rękopisów oraz księgozbiór powiększał się poprzez darowizny biskupów i kanoników kapituły. W 1896 r. staraniem kard. Georga Koppa powstały nowe pomieszczenia dla archiwum i biblioteki kapitulnej. Obie instytucje w 2020 r. zostały przeniesione do nowobudowanej Biblioteki Archidiecezjalnej. Biblioteka Kapitulna posiada księgozbiór o ogromnym znaczeniu dla badań nad historią Wrocławia i Śląska.
Ciekawym elementem są oprawy poszczególnych dzieł, zwłaszcza tzw. rękopisowe. W ówczesnych latach, jeśli kogoś nie było stać na oprawę skórzaną i metalowe obicia, oprawiano księgę w rękopisy np. chorałów — traktując te karty jak makulaturę. Dzięki tym zabiegom jednak przetrwały do dnia dzisiejszego na wielu księgach znajdujących się w bibliotece.